ماده ۲۱۹ قانون مدنی میگوید قراردادهایی که مطابق قانون واقع شدهاند، برای طرفین و قائممقام آنها لازمالاتباعاند؛ مگر اینکه با رضایت طرفین اقاله شوند یا یکی از جهات قانونی فسخ وجود داشته باشد. یعنی اصل بر این نیست که هرکس هر وقت نظرش عوض شد، بتواند قرارداد را یکطرفه کنار بگذارد.
از طرف دیگر قانون فقط همان چند جملهای را که در قرارداد نوشته شده نمیبیند. ماده ۲۲۰ قانون مدنی، طرفین را علاوه بر آنچه صریحاً در قرارداد پذیرفتهاند، نسبت به نتایجی که به موجب عرف و عادت یا قانون از قرارداد حاصل میشود نیز متعهد میداند.پس آن امضا شوخی نیست.
البته این هم به این معنا نیست که هر قراردادی، تحت هر شرایطی، برای همیشه غیرقابل تغییر است. ممکن است خود قرارداد برای یکی از طرفین حق فسخ پیشبینی کرده باشد، یا قانون در شرایطی امکان فسخ یا برهمزدن قرارداد را به رسمیت شناخته باشد. گاهی هم دو طرف میتوانند با توافق، قرارداد را اقاله کنند.
حتی ماده ۱۰ قانون مدنی هم اصل اعتبار قراردادهای خصوصی را مشروط بر اینکه مخالف صریح قانون نباشند، پذیرفته است. بنابراین آنچه روی کاغذ میآید، فقط یک نوشته معمولی نیست؛ میتواند برای امضاکنندگان تعهد ایجاد کند.شاید مهمترین قسمت ماجرا قبل از امضا باشد، نه بعد از آن.
وقتی قراردادی جلوی شما گذاشته میشود، فقط مبلغ و تاریخ را نبینید. ببینید اگر یکی از طرفین به تعهدش عمل نکرد چه اتفاقی میافتد. راه پایان دادن به قرارداد چیست. خسارت چگونه پیشبینی شده. چه کسی چه چیزی را تعهد کرده و دقیقاً تا چه زمانی.پنج دقیقه بیشتر خواندن قرارداد، گاهی از چند ماه اختلاف جلوگیری میکند.
و اگر قراردادی را امضا کردهاید و حالا فکر میکنید مشکلی در آن وجود دارد، صرف پشیمانی را با حق فسخ یکی نگیرید. اینکه امکان برهمزدن یک قرارداد وجود دارد یا نه، به متن قرارداد، نوع آن و شرایطی که هنگام انعقاد و اجرای آن وجود داشته بستگی دارد.امضا، آخرین خط قرارداد نیست؛ جایی است که تعهد شروع میشود.
این مطلب صرفاً با هدف آموزش عمومی تهیه شده است. آثار حقوقی هر قرارداد و امکان فسخ، اقاله یا مطالبه خسارت با توجه به مفاد قرارداد، نوع معامله، قوانین خاص و شرایط همان مورد باید بررسی شود.
نظرات
0