طبق طبق سخن از تو، ورق ورق سبق از ما
به سایهسار ارادت گرفتهایم مقامی
فاطمه جهانگرد ( جهان کرمانی)
کهن دیار کرمان شهری ست ادیبپرور و فرهنگدوست. دل عالمی که اهل دلانش ذوق و قریحهی ادبیشان از مرزهای جغرافیا عبور کرده و جهانی شده. جهت یادآوری از خواجوی کرمانی تا هوشنگ مرادی کرمانی، از طاهره صفارزاده تا فاطمه جهانگرد، همگی فرزندان جان گرفته از دیار کریمان هستند.
و اما سخن از فاطمه جهانگرد شد، شاعری خوش ذوق با تخلص جهان کرمانی. غزلسرایی که اشعارش گاه رنگ و بوی خاک مادری یعنی کرمان را روانهی مشام مخاطب میسازد.
جهان تدریس زبان و ادبیات فارسی را در کرمان برگزید. گواه عشقش به این پیشه همین بس که معلم نمونهی کشوری شد. مدیریت دبیرستان بهمنیار کرمان را به وی سپردند.
بوم و برش چنان در نظر عزیز بود که در کنار تدریس به فعالیتهای اجتماعی هم نگاهی داشت و دوستان و شاگردان خود را به اینگونه فعالیتها تشویق میکرد.
آنچه آدمی دور میپندارد؛ مرگ است، آنهم برای جهانی که در آغاز دههی هفتم زندگی بهسر میبرد. تشخیص دیرهنگام بیماری سرطان، شیره جان جهان را مکید و او را که تنها ۶۲ سال عمر کرده بود، در آغوش سرد خاک جای داد. آرامگاهش در قطعهی بهارستان کرمان است.
اشعارش به همت منوچهر شجاعی (همسر جهان) به چاپ رسیدهاست.
شهرداری کرمان برای یادمان وی، فرهنگسرای جهان را به سال ۱۳۹۰ خورشیدی بازگشایی نمود.
نظرات
0