گاهی بعضی نامهها فقط نامه نیستند،
آیینهاند.
آیینهای که نشان میدهد
عشق، برای بعضی آدمها
نه یک احساس زودگذر،
بلکه یک شکل از زیستن بوده است.
وقتی کلمات از دل برمیآیند،
سالها میگذرند
اما هنوز بوی حضور میدهند،
هنوز میلرزانند،
هنوز آدم را وادار میکنند
چند لحظه از شلوغی این جهان فاصله بگیرد
و به این فکر کند که
ما چقدر کم
عمیق دوست داشتهایم،
چقدر کم
صادقانه نوشتهایم،
و چقدر کم
کسی را آنطور که باید
فهمیدهایم.
بعضی عشقها
در آغوش تمام نمیشوند،
در واژهها ادامه پیدا میکنند.
در جملهها نفس میکشند،
در سکوتها قد میکشند،
و سالها بعد
در دل کسانی زنده میشوند
که شاید هیچوقت صاحب آن عشق نبودهاند،
اما با خواندنش
دلشان میلرزد.
این چند ثانیه،
فقط یک ویدیو نیست؛
یادآوریِ این حقیقت است
که هر کس بلد باشد عاشقانه فکر کند،
حتی نوشتههایش هم پیر نمیشوند.
من فکر میکنم
جهان هنوز با عشقهای عمیق نجات پیدا میکند،
با آدمهایی که بلدند
احساس را خرجِ نمایش نکنند،
بلکه آن را زندگی کنند.
اگر تو هم جایی از زندگیات
نامهای در دلت مانده
که هیچوقت فرستاده نشد،
یا احساسی که هیچوقت
به زبان نیامد،
این ویدیو را تا آخر ببین
و بعد فقط یک کلمه برایش بنویس:
عشق، دلتنگی، یا سکوت؟
به قلم دکتر فردین
احمدی مدیر مسئول انتشارات بین المللی حوزه مشق
نظرات
0