مسئله اصلی نه کمبود جوان، بلکه نبود مسیری مشخص برای تبدیل یک جوان مستعد به مدیری توانمند است.
از این منظر، تشکیل «شورای پارس» با عنوان «پیشگامان آیندهساز راهبران سروش» در پتروشیمی سروش مهستان، با حضور نیروهای دهه هفتادی و هشتادی، اتفاقی است که ارزش دارد فراتر از یک خبر ساده به آن نگاه کنیم. قرار است این شورا در ایدهپردازی، تصمیمسازی، شناسایی استعدادهای مدیریتی و جانشینپروری نقش داشته باشد؛ یعنی جوان صرفاً مخاطب تصمیمهای مدیریتی نباشد، بلکه بخشی از فرآیند شکلگیری تصمیم را تجربه کند و در این مسیر، شبکهای از نیروهای جوان برای مدیریت آینده شکل بگیرد.
اگر این فرآیند بهدرستی اجرا شود، میتواند یکی از مسائل مهم شرکتهای صنعتی را هدف قرار دهد: شکاف میان تجربه مدیران امروز و نیازهای مدیریتی فردا.
راهحل، قاعدتاً حذف یکشبه مدیران باتجربه و جایگزینی آنان با مدیران جوان و کمتجربه نیست؛ بلکه باید میان تجربه موجود و نیروی تازهنفس پیوند ایجاد کرد و به جوانان فرصت داد تا در میدان واقعی مدیریت، یاد بگیرند، تجربه کنند و بهتدریج مسئولیت بپذیرند.
از همینجا اهمیت چنین شوراهایی مشخص میشود. اگر شورای جوانان صرفاً به محلی برای برگزاری جلسات تشریفاتی و ارائه ایدههای بدون خروجی تبدیل شود، اتفاق چندانی رخ نداده است. اما اگر ایدهها وارد فرآیند کارشناسی شوند، جوانان با مسائل واقعی شرکت درگیر شوند، پیشنهادهایشان مورد ارزیابی قرار گیرد و بخشی از آنها به تصمیم و اقدام عملی تبدیل شود، آنگاه با یک تجربه جدی در حوزه توسعه سرمایه انسانی مواجه خواهیم بود.
از این منظر، تصمیم جناب شیبانی مدیرعامل پتروشیمی سروش مهستان برای ایجاد چنین بستری، تصمیمی قابل توجه است و شایسته حمایت است.
این تجربه میتواند الگویی برای دیگر شرکتهای صنعتی استان نیز باشد. شکلگیری شبکهای میان جوانان و شرکتهای صنعتی استان میتواند مسیر ارتباط، یادگیری و تجربهاندوزی نسل جدید را هدفمندتر کند.
مدیریت استان نیز باید با ایجاد سازوکار های مناسب و ارتباط میان جوانان و مجموعههای صنعتی، زمینه شکلگیری این شبکه و استفاده از ظرفیت فکری و تخصصی نسل جدید را فراهم کند.
نظرات
0