به گفته این منتقدان، رضایی که قریب به پنج سال است نمایندگی مردم دشتستان را بر عهده دارد، در این مدت نتوانسته دستاورد قابل توجهی برای بهبود وضعیت زندگی مردم حوزه انتخابیه خود به‌جا بگذارد، آنان معتقدند در این سال‌ها مدیریت شهرستان بیشتر به‌صورت فامیلی شکل گرفته است، به گونه‌ای که نزدیکان و بستگان او در مسئولیت‌های مختلف قرار گرفته‌اند. این منتقدان با اشاره به حضور پسرعمو، پسرخاله و دیگر وابستگان او در جایگاه‌های مدیریتی تأکید می‌کنند: چنین رویکردی نه تنها موجب بهبود شرایط مردم نشده بلکه در بسیاری موارد بر مشکلات معیشتی و اجتماعی افزوده است.

آنان همچنین یادآور می‌شوند که سه سال و نیم از دوره نمایندگی رضایی همزمان با دولتی بوده که از هم‌طیفان سیاسی او تشکیل شده بود، با این حال، خروجی این همسویی سیاسی، هیچ گرهی از مشکلات مردم نگشود. از این منظر، پرسش جدی مطرح می‌شود که چند سال دیگر فرصت لازم است تا نماینده دشتستان بتواند گامی عملی برای حل کوچک‌ترین مشکلات مردم بردارد؟

بخش دیگری از انتقادات متوجه لحن و ادبیات سیاسی نماینده دشتستان است. منتقدان تأکید دارند که وظیفه نماینده صرفاً منگه زدن و اعتراض‌های بی‌ثمر یا بی‌احترامی به دولت نیست, به‌ویژه دولتی که برآمده از رأی ملت و در جایگاه دولت چهاردهم جمهوری اسلامی ایران (دولت منتخب ایرانیان) قرار دارد. آنان این نوع مواجهه را مغایر با شأن نمایندگی و در تضاد با مسئولیت‌های واقعی یک نماینده مردم می‌دانند.

از نگاه فعالان رسانه‌ای، یکی از اصول مهم در فرهنگ ایرانی و اسلامی احترام به بزرگ‌ترهاست، اصلی که متأسفانه در برخی موضع‌گیری‌های آقای رضایی رعایت نشده است و نمی شود، به باور آنان، اظهارات وی در خصوص عیادت رئیس‌جمهور از دکتر محمد خاتمی (رئیس‌جمهور پیشین و طراح گفت‌وگوی تمدن‌ه) نشانه‌ای از فقدان رعایت همین اصل اخلاقی است. اشاره به چنین چهره‌ای به عنوان افراد پرمسئله در حالی صورت گرفته که خاتمی سال‌ها در جایگاه عالی‌ترین مقام اجرایی کشور قرار داشته و نقش مهمی در تاریخ سیاسی جمهوری اسلامی ایفا کرده است.

این فعالان در پایان ابراز امیدواری کرده‌اند که نماینده دشتستان در ادامه مسیر، بیش از پیش به اخلاق سیاسی، حرمت‌گذاری به بزرگان و مهم‌تر از همه، حل مشکلات واقعی مردم توجه نشان دهد؛ چراکه شأن نمایندگی نه در سخنان تند و اظهارات حاشیه‌ای، بلکه در خدمت صادقانه به مردم معنا پیدا می‌کند.

 ابراهیم رضایی متاسفانه به لحاظ تربیتی دارای مشکلاتی می باشند که به نظر می رسد در مسیر زندگی اصول اولیه انسانی به ایشان بد یاد داده شده است یعنی به او یاد نداده اند احترام به بزرگترها از اوجب واجبات است و همراهی فکری او با ثابتی و رسایی و سایر تندروها نیز در این مهم بی تاثیر نبوده است