آغاز یک نبرد سرنوشت‌ساز

پاییز ۱۳۵۹، ماشین جنگی صدام با تصور برتری مطلق، بندرهای عراق را به گره‌گاه پشتیبانی خود تبدیل کرده بود. اسکله‌های نفتی «الامیه» و «البکر» قلب اقتصادی رژیم بعث بود؛ جایی که صادرات نفت عراق از آن‌جا عبور می‌کرد و بخش بزرگی از درآمد جنگی صدام را تأمین می‌کرد.

هدف روشن بود:

فلج کردن شاهرگ اقتصادی عراق و از میان بردن قدرت دریایی آن، پیش از آن‌که جنگ وارد فاز فرسایشی شود.

طراحی عملیات بر عهده متخصصانی بود که بسیاری‌شان سال‌ها در خلیج‌فارس تجربه‌اندوزی کرده بودند. پایگاه بوشهر به‌عنوان مهم‌ترین کانون نیروی دریایی جنوب، نقشی تعیین‌کننده در آمادگی، پشتیبانی و اعزام یگان‌ها داشت؛ شهری که همیشه با دریا نفس کشیده و مردانش از کودکی با موج و باد قد کشیده‌اند.

پیکان؛ کوچک اما شکست‌ناپذیر

در مرکز این نبرد نابرابر، نامی می‌درخشد که برای همیشه به نماد ایستادگی تبدیل شد: ناوچه تندرو پیکان.

پیکان با فرماندهی شهید ناخدا یکم محمد ابراهیم همتی، جوانی که در عین آرامش، شجاعتی کم‌نظیر داشت، مأمور شد بخشی از سنگین‌ترین عملیات دریایی تاریخ ایران را بر عهده بگیرد.

پیکان قرار نبود فقط شلیک کند؛ مأموریتش این بود که تا آخرین لحظه در دل دشمن بماند، اطلاعات بدهد، هدایت آتش کند و راه را برای سایر یگان‌ها باز نگه دارد.

و همین شد.

مروارید چگونه رقم خورد؟

بامداد ۷ آذر ۱۳۵۹، نیروی دریایی ارتش با پشتیبانی هوایی نیروی هوایی، عملیات را آغاز کرد. در ساعات اولیه:

اسکله‌های البکر و الامیه تصرف و تخریب شدند.

بخش عمده نیروی دریایی عراق، شامل ناوچه‌ها و قایق‌های تندرو، یا غرق شد یا از کار افتاد.

مسیر صادرات نفت عراق کاملاً مسدود شد.

نیروی دریایی عراق عملاً برای سال‌ها از صحنه خلیج‌فارس حذف گردید.

اما نقطه اوج عملیات، همان جایی است که نام پیکان جاودانه شد.

آخرین نبرد پیکان؛ حماسه‌ای که تاریخ کم‌تر به خود دیده

عراق که فهمید عملیات در حال نابودی سرمایه‌های استراتژیکش است، با موجی از هواپیماها و قایق‌های موشک‌انداز به سمت پیکان یورش برد.

در شرایطی که هر فرمانده‌ای می‌توانست عقب‌نشینی را انتخاب کند، همتی و یارانش ایستادند.

پیکان بارها مورد اصابت قرار گرفت، اما:

همچنان شلیک می‌کرد،

همچنان گزارش می‌داد،

و همچنان باعث انهدام یگان‌های مهاجم می‌شد.

در نهایت پیکان هدف موشک‌های دشمن قرار گرفت و در دل آب های نیلگون خلیج همیشه فارس آرام گرفت ،اما محور اصلی عملیات تا آخرین لحظه حفظ شد و مأموریت کامل گردید.

شهیدانی که خلیج فارس هنوز نام‌شان را زمزمه می‌کند

علاوه بر شهید همتی، گروهی از بهترین تکاوران نیروی دریایی و فرزندان این کشور بر عرشه پیکان جاودانه شدند؛ جمعی از آنان از دل شهرهای ساحلی جنوب بودند؛ از جمله بوشهر که از سال‌ها پیش ستون فقرات نیروی دریایی جنوب را شکل داده است.

چرا ۷ آذر «روز نیروی دریایی» شد؟

زیرا در این روز نیروی دریایی ارتش:

نیروی دریایی عراق را تقریباً نابود کرد،

صادرات نفت عراق را برای ماه‌ها متوقف ساخت،

برتری دریایی خلیج‌فارس را به‌طور کامل در دست گرفت،

و یکی از بزرگ‌ترین عملیات‌های ترکیبی دریایی-هوایی تاریخ معاصر را با موفقیت کامل اجرا کرد.

هیچ روز دیگری در تاریخ دفاع مقدس چنین وزنه‌ای ندارد.

بوشهر؛ شهری که قلب عملیات از آن‌جا می‌تپید

پیش از آغاز عملیات، پایگاه بوشهر مرکز آماده‌سازی و هماهنگی یگان‌های تندرو و پشتیبانی بود. بسیاری از نیروهای متخصص، ملوانان، تکاوران و رزم‌آوران عملیات مروارید از همین شهر یا سواحل اطراف آن بودند.

بوشهر نه فقط یک نقطه جغرافیایی، بلکه بازوی راست نیروی دریایی جنوب بود؛ شهری که نسل‌هاست مردانش دریا را خانه دوم خود می‌دانند.

میراثی که باید از آن پاسداری کرد

پیکان غرق شد، اما روح پیکان هنوز زنده است؛ در هر ناوچه‌ای که امروز در آب‌های خلیج‌فارس گشت می‌زند، در هر جوان که با لباس نیروی دریایی خدمت می‌کند، در هر راداری که روی ساحل جنوب چشم‌ تیزبین ایران شده است.

۷ آذر روزی است برای یادآوری این حقیقت ساده ولی عمیق:

امنیت امروز خلیج‌فارس، قیمت دارد؛ قیمتی که نسل پیکان با خون خود پرداخت.

تقدیم به تمام شهیدان راه وطن