به زبان ساده، ممکن است یک نفر مالک ملک باشد و شخص دیگری تا پایان عمر حق استفاده از آن را داشته باشد.نکته مهم اینجاست که صلح را نباید با یک توافق قابل بازگشت در هر زمان اشتباه گرفت. ماده ۷۶۰ قانون مدنی تصریح می‌کند که صلح عقد لازم است و جز در موارد وجود حق فسخ یا اقاله، به‌سادگی قابل برهم‌زدن نیست. بنابراین اگر کسی می‌خواهد هنگام تنظیم صلح‌نامه برای خود حق فسخ یا اختیار خاصی باقی بگذارد، این موضوع باید دقیق و روشن در قرارداد پیش‌بینی شود.
صلح عمری با وصیت یکی نیست
در وصیت، انتقال مال برای پس از فوت پیش‌بینی می‌شود و طبق ماده ۸۴۳ قانون مدنی، وصیت نسبت به بیش از یک‌سوم ترکه بدون اجازه وراث نافذ نیست.اما در صلح عمریِ صحیح، انتقال مالکیت می‌تواند در زمان حیات انجام شود و فقط حق انتفاع تا پایان عمر باقی بماند. به همین دلیل آثار آن با وصیت یکسان نیست.در مورد املاک نیز موضوع ثبت رسمی اهمیت ویژه‌ای دارد. ماده ۱ قانون الزام به ثبت رسمی معاملات اموال غیرمنقول، انتقال مالکیت و همچنین انتقال حق انتفاع از جمله حق انتفاع عمری را، با شرایط و مواعد مقرر در آن قانون، در قلمرو ثبت رسمی قرار داده است.
بنابراین صلح عمری می‌تواند ابزار مؤثری برای تعیین تکلیف اموال در زمان حیات باشد، اما عباراتی مانند حق انتفاع، حق سکونت، حق فسخ و حدود اختیارات طرفین باید با دقت تنظیم شوند؛ گاهی چند کلمه در یک سند، سرنوشت یک ملک را تغییر می‌دهد.
این مطلب صرفاً جهت آموزش و اطلاع‌رسانی عمومی است و مشاوره حقوقی، قبول مسئولیت یا تضمین نتیجه در هیچ مورد مشخصی محسوب نمی‌شود و نباید بدون بررسی مستقل اسناد و شرایط هر پرونده، مبنای اقدام حقوقی قرار گیرد.
نظرات
0