مرضیه جعفری یک دههی شصتی مقاوم و بااراده است، همانند زادگاهش بم. او در دههی ۸۰ و اوایل جوانی تیم فوتسالی را در بم هدایت میکرد تا استعدادهای ناب این شهر تاریخی را کشف و به جامعهی ورزش ایران معرفی کند.
در سال ۱۳۸۲ ه.ش دست روزگار دفتر تقدیر را بد رقم زد. ۵ دی ماه زمین بم لرزید و زمان به عزا نشست. در زلزلهی بامداد آن روز که بسیاری از مردم بم عزیزانشان را از دست دادند، مرضیه هم به سوگ نشست، از جمله مرگ چندین تن از بازیکنان تیمش.
مرضیه اما از پای ننشست، با تمام رنجهایش از جمله غم از دست دادن پسر، داغ برادر و مرگ ملیکای پرتلاشی که سه بازیکن مثل او را برای تیم " خاتون بم" آرزو داشت، ادامه داد.
حالا او به عنوان سرمربی تیم فوتبال "خاتون بم" و سرمربی تیم ملی فوتبال زنان ایران، با ۱۰ قهرمانی و ۲ نایبقهرمانی پر افتخارترین سرمربی فوتبال ایران میباشد.
آخرین سکویی که او فتح کرده، به دست آوردن عنوان غرورآفرین "بهترین مربی فوتبال آسیا" در سال ۲۰۲۵ میلادی است. افتخاری که نه تنها بم، نه تنها کرمان، بلکه یک ایران به احترامش ایستاده کف زدهاند.
نظرات
0