فرزند شهید بودن برای بسیاری می‌تواند یک عنوان بزرگ و ارزشمند باشد اما برای مجتبی زارعی، این عنوان بیشتر از آنکه وسیله‌ای برای رسیدن به موقعیت و امتیاز شخصی باشد، مسئولیتی سنگین در قبال مردم و آرمان‌های پدرش است
او هیچ‌گاه تلاش نکرده است از نام پدر برای باز کردن راه‌های شخصی استفاده کند و ترجیح داده مسیر خود را با تلاش، مردم‌داری و حضور در میان جامعه طی کند. شاید همین نگاه است که باعث شده رفتار او برای بسیاری از اطرافیان، یادآور یک فرزند خلف شهید باشد کسی که می‌داند میراث شهید، صرفاً یک نام خانوادگی یا عنوان نیست، بلکه اخلاق، مسئولیت‌پذیری و خدمت به مردم است
مجتبی زارعی در سال‌هایی که در عرصه اجتماعی و در کنار مردم حضور داشته، تلاش کرده است صدای مطالبات و دغدغه‌های آنان را بشنود و در حد توان برای گره‌گشایی از مشکلات قدم بردارد؛ بی‌آنکه خود را بالاتر از مردم بداند یا جایگاه خانوادگی‌اش را دستمایه امتیازطلبی قرار دهد
شاید ارزشمندترین ویژگی او همین باشد؛ اینکه نام شهید را برای خود نردبان نکرده، بلکه تلاش کرده است خودش به اندازه‌ای شایسته رفتار کند که نام پدرش سربلند بماند
فرزندان شهدا، هر کدام روایت متفاوتی از زندگی دارند اما آنچه یک فرزند خلف را متمایز می‌کند، نه میزان استفاده از نام پدر، بلکه میزان پایبندی او به اخلاق و مسیری است که پدر برای آن جان خود را تقدیم کرده است
مجتبی زارعی نیز تلاش کرده است این مسیر را با مردم ادامه دهد با فاصله گرفتن از منفعت‌طلبی شخصی و نزدیک ماندن به دغدغه‌های جامعه ....
شاید بتوان گفت بهترین ادای دین یک فرزند به پدر شهیدش این نیست که همیشه از عنوان فرزند شهید سخن بگوید بلکه این است که آن‌گونه زندگی کند که مردم، پیش از آنکه عنوانش را ببینند، مرام و منش پدرش را در رفتار او ببینند
و این همان تصویری است که از مجتبی زارعی در ذهن بسیاری از کسانی که او را می‌شناسند شکل گرفته است فرزند شهیدی که میراث پدر را نه در امتیاز، بلکه در مردم‌داری جست‌وجو می‌کند
نظرات
0