اما امروز همین مردم برای بعضی از ابتدایی ترین امکانات با مشکل روبه رو هستند.وقتی حدود ساعت دوازده ظهر وارد محسن آباد شدیم،هوا گرم بود و ناگهان برق رفت. اول فکر کردم نکند باز هم کابل های برق به سرقت رفته اند. این فکر هم بی دلیل نبود.چند ماه قبل که به محسن آباد آمده بودم، جلوی
اقامتگاه ما چند رشته از سیم های برق به سرقت رفته بودند. بعد از آن، برق منطقه بانوسانات متعددی روبه رو شد. هرچه با مسئول برق کیاشهر تماس گرفتم، پاسخ این بود:
بودجه نداریم.
واقعا؟
بودجه ندارید؟
آیا مردم محسن آباد و دستک که هر از گاهی به دلیل نوسان یا مشکل شبکه، یخچال، کولر، پمپ آب و دیگر وسایل زندگی شان آسیب می بیند، بودجه دارند؟
آیا مردمی که با سختی زندگی می کنند باید هزینه ضعف شبکه و تاخیر در تعمیر و ایمن سازی آن را از جیب خودشان پرداخت کنند؟
آیا مردم بیشتر از یک سازمان عریض و طویل مسئول برق، بودجه دارند؟ آن هم در شرایطی که خود مسئولان بارها از افزایش مصرف برق سخن گفته اند.
مردم اگر کولرشان خراب شود نمی توانند بگویند: بودجه نداریم. اگر یخچالشان بسوزد، نمی توانند هزینه تعمیرش را به ماه های بعد موکول کنند. اگر پمپ آبشان از کار بیفتد، زندگی شان متوقف می شود.
پس چرا وقتی نوبت به انجام وظایف ابتدایی دستگاه مسئول می رسد، پاسخ آماده این است:
بودجه نداریم. 
اما آن روز فهمیدم مشکل کابل های دزدیده شده نیست. اهالی گفتند: اینجا هر روز برق از ساعت دوازده ظهر تادو بعدازظهر قطع می شود. دو ساعت خاموشی، هرروز؛ آن هم در گرم ترین ساعات روز!
با تعجب گفتم: اما وزیر نیرو اعلام کرده اند دیگر قطعی برق نداریم!
یکی از اهالی لبخندتلخی زد و گفت:
«اون برای تهرانی ها است!» 
این جمله را نمی شود به سادگی از کنار آن گذشت. چون پشت این جمله، یک سوال بزرگ وجود دارد:
وقتی وزیر نیرو می گوید: دیگر قطعی برق نداریم، دقیقا درباره کدام مردم و کدام جغرافیا صحبت می کند؟
آیا روستایی که هر روز دو ساعت برق ندارد، جزو این کشور نیست؟ آیا محسن آباد و دستک در نقشه وزارت نیرو جایی ندارند؟ آیا پایان خاموشی فقط برای کلان شهرها اعلام شده است؟ اگر چنین نیست،پس چرا مردم اینجا هنوز هر روز ساعت دوازده شاهد خاموشی هستند؟
اما مشکل فقط برق نیست.چند ماه پیش درباره وضعیت بسیار ضعیف آنتن تلفن همراه در همین منطقه نیز نوشته بودم. ایرانسل و همراه اول در بخش هایی از این منطقه آنتن دهی مطلوبی ندارند ودرباره اختلال شبکه های این دو اپراتور در منطقه نیز گزارش های مردمی متعددی منتشرشده است.
این موضوع را نباید یک مشکل ساده و معمولی مخابراتی تلقی کرد. وقتی کسی در یک روستا گرفتار حادثه می شود،وقتی فردی نیاز فوری به اورژانس دارد، وقتی آتش سوزی اتفاق می افتد و باید با آتش
نشانی تماس گرفت، آنتن تلفن دیگر یک وسیله تجملی نیست.
آنتن یعنی ارتباط با جان انسان.
اگر تلفن آنتن نداشته باشد، شهروند گرفتار چگونه باید درخواست کمک کند؟ آیا مسئولان منتظرند حادثه ای اتفاق بیفتد و بعد به فکر این مشکل بیفتند؟ این سوالی است که باید جدی گرفته شود.
مسئله فقط برق و آنتن نیست. مسئله این است که چرا فاصله میان اعلام رسمی و زندگی واقعی مردم تا این اندازه زیاد شده است؟
مردم روستاها شهروند درجه دو نیستند. مردم دستک و محسن آباد هم بخشی از همین کشورند؛ همان کشوری که درورودی این دو منطقه، نام ده ها شهید بر تابلوی آن نقش بسته است.همان مردمی که جانباز داده اند. آزاده داده اند. سال های سخت این کشور را تحمل کرده اند.حالا انتظار زیادی ندارند. برق می خواهند. ارتباط تلفنی مطمئن می خواهند. می خواهند اگر روزی خانه ای آتش گرفت، تلفنشان آنتن داشته باشد. اگر انسانی بیمار شد، بتوانند با اورژانس تماس بگیرند. اگر حادثه ای رخ داد، بتوانند درخواست کمک کنند.اینها امکانات لوکس نیستند. اینهاابتدایی ترین حقوق یک شهروند است.
آقای وزیر!قبل از اینکه بگوییم:
خاموشی ها تمام شده، بد نیست یک بار هم سری به روستاهایی بزنیم که مردمشان هنوزهر روز دو ساعت در خاموشی هستند.قبل از اینکه بگوییم: مشکلی وجود ندارد، بدنیست ببینیم مردم در هنگام نیاز به اورژانس و آتش نشانی،

تلفنشان آنتن دارد یانه.و قبل از اینکه گفته شود: بودجه نداریم، باید از خودمان بپرسیم:مگر مردم بودجه دارندکه هزینه کمبود بودجه دستگاه های مسئول را هم پرداخت کنند؟ اگر قرار است برق قطع
نشود، برای همه قطع نشود. اگر قرار است شبکه ارتباطی برقرار باشد، برای همه برقرارباشد. اگر قرار است امکانات و خدمات شامل مردم کشور شود، روستاها را هم در این
کشور حساب کنیم.مردم محسن آباد و دستک، چیزی بیشتر از حق خودشان نمی خواهند. فقط می خواهند وقتی یک مقام مسئول از کشور حرف می زند، آنها هم بدانند که منظورش آنها نیز هست. و کاش روزی برسد که وقتی از کنار تابلوی شهدای دستک و محسن آباد عبور می کنیم، دیگر کسی با تلخی نگوید: اون برای تهرانی ها است!
داود گودرزی