1. لطفاً خودتان را معرفی کنید و بفرمایید از چه زمانی وارد عرصه ورزش‌های بومی و محلی شده‌اید؟

من هادی کمایستانی هستم، ۴۲ ساله و ساکن تهران. فعالیت جدی‌ام در حوزه ورزش‌های بومی و محلی را از سال ۱۳۹۵ آغاز کردم. از همان ابتدا بیشتر در نقش مربی و همراه تیم‌ها در رشته‌های مختلف این فدراسیون فعالیت داشته‌ام.

2. چه چیزی باعث شد به ورزش بومی و محلی علاقه‌مند شوید و این مسیر را به صورت جدی دنبال کنید؟

علاقه من به این حوزه بیشتر به خاطر ظرفیت‌های فرهنگی و هویتی ورزش‌های بومی و محلی بود. وقتی دیدم این رشته‌ها هم ریشه در فرهنگ مردم دارند و هم می‌توانند برای نسل امروز جذاب باشند، تصمیم گرفتم به‌صورت جدی‌تر آن‌ها را دنبال کنم و در گسترش‌شان نقش داشته باشم.

3. ورزش بومی و محلیِ رشته شما چه ویژگی‌هایی دارد و چرا معتقدید باید بیشتر به مردم، به‌ویژه نسل جوان، معرفی شود؟

ویژگی مهم این ورزش‌ها این است که هم ساده، مردمی و ریشه‌دار هستند و هم می‌توانند با شرایط امروز به‌روز شوند. رشته‌هایی مثل هفت‌سنگ، چوب‌کشی یا تیرکمان سنتی فقط یک بازی نیستند، بلکه بخشی از هویت فرهنگی و اجتماعی ما هستند. اگر این ورزش‌ها بهتر معرفی شوند، جوانان هم ارتباط بیشتری با آن‌ها برقرار می‌کنند و از فضای سالم و پرنشاط‌شان بهره می‌برند.

4. در طول سال‌های فعالیت ورزشی خود، با چه چالش‌ها و دشواری‌هایی روبه‌رو بوده‌اید و چگونه آن‌ها را پشت سر گذاشته‌اید؟

بزرگ‌ترین چالش ما در این حوزه، کمبود امکانات و نبود حمایت کافی از سوی مسئولان شهر و روستا بوده است. متأسفانه این رشته‌ها هنوز آن‌طور که باید شناخته نشده‌اند و همین موضوع کار را برای مربیان و فعالان این حوزه سخت می‌کند. با این حال، من و همکارانم با علاقه، پشتکار و باور به ارزش این ورزش‌ها توانسته‌ایم مسیر را ادامه دهیم.

5. مهم‌ترین افتخارات، مقام‌ها یا تجربه‌های ارزشمند شما در این رشته چه بوده است؟

از جمله تجربه‌های ارزشمند من، حضور به‌عنوان مربی و سرپرست تیم در مسابقات مختلف بوده است. یکی از نتایج قابل‌توجه، کسب مقام چهارمی لیگ برتر هفت‌سنگ در مشهد در سال ۱۴۰۰ با تیم قزوین بود که به‌عنوان سرپرست تیم و مربی، برای من تجربه‌ای بسیار ارزشمند محسوب می‌شود.

6. به نظر شما ورزش‌های بومی و محلی چه نقشی در حفظ فرهنگ، هویت و سنت‌های ایرانی دارند؟

این ورزش‌ها نقش بسیار مهمی در حفظ فرهنگ، هویت و سنت‌های ایرانی دارند. هر کدام از این رشته‌ها بخشی از سبک زندگی، باورها و میراث معنوی مردم ایران هستند. اگر به آن‌ها توجه شود، می‌توانند نسل جدید را با ریشه‌های فرهنگی خود آشناتر کنند و مانع فراموش شدن این میراث ارزشمند شوند.

7. وضعیت امروز ورزش‌های بومی و محلی در کشور را چگونه ارزیابی می‌کنید و چه حمایت‌هایی می‌تواند به رشد این حوزه کمک کند؟

به نظر من، ورزش‌های بومی و محلی هنوز با ظرفیت واقعی خود فاصله دارند. برای رشد این حوزه باید حمایت جدی‌تری از سوی مسئولان، نهادهای ورزشی، مدارس و رسانه‌ها صورت بگیرد. تأمین امکانات، برگزاری مسابقات منظم، آموزش مربیان و معرفی درست این رشته‌ها می‌تواند به توسعه آن‌ها کمک زیادی کند.

8. جوانان و نوجوانانی که علاقه‌مند به ورود به ورزش‌های بومی و محلی هستند، از کجا باید شروع کنند و چه نکاتی را باید در نظر بگیرند؟

جوانان و نوجوانان بهتر است از آشنایی اولیه با رشته‌ها، شرکت در کلاس‌های آموزشی و تمرین زیر نظر مربیان باتجربه شروع کنند. مهم است که فقط به نتیجه فکر نکنند، بلکه به یادگیری، استمرار و احترام به فرهنگ این رشته‌ها هم توجه داشته باشند. ورزش بومی و محلی فقط رقابت نیست، بلکه نوعی ارتباط با ریشه‌ها و سنت‌هاست.

9. آیا خاطره‌ای خاص، شیرین یا الهام‌بخش از حضور در مسابقات، تمرین‌ها یا فعالیت‌های ورزشی خود دارید که مایل باشید با مخاطبان ما در میان بگذارید؟

یکی از خاطراتی که همیشه برایم ماندگار است، حضور در مسابقات و دیدن انگیزه و همدلی اعضای تیم در شرایطی بود که امکانات چندانی در اختیار نداشتیم. همین همراهی و تلاش جمعی برای من بسیار الهام‌بخش بود و نشان داد اگر عشق به کار وجود داشته باشد، کمبودها هم مانع ادامه مسیر نمی‌شوند.

10. در پایان، اگر بخواهید یک پیام به مسئولان، خانواده‌ها و علاقه‌مندان ورزش‌های بومی و محلی بدهید، چه خواهید گفت؟

پیام من این است که به ورزش‌های بومی و محلی بیشتر توجه شود، چون این رشته‌ها فقط ورزش نیستند؛ بخشی از هویت ملی ما هستند. از مسئولان می‌خواهم حمایت بیشتری داشته باشند، از خانواده‌ها می‌خواهم فرزندانشان را با این ورزش‌ها آشنا کنند و از جوانان می‌خواهم با علاقه و پشتکار وارد این حوزه شوند، چون آینده روشنی در انتظار این رشته‌هاست.