در ستایش مدیرانی که فرهنگ را می‌فهمند

در دنیایی که شاید برخی  از مدیران درگیر آمار و گزارش و جلسه‌اند، گاهی یک نگاه، یک جمله و یک حضور ساده، می‌تواند بیش از صدها مصوبه اثرگذار باشد. در روزهایی که واژه «فرهنگ» گاه به تکرار و شعار بدل شده، هستند انسان‌هایی که آن را زندگی می‌کنند، نه فقط بر زبان می‌آورند.

یکی از این چهره‌های شریف و شایسته، آقای محسن حبیبی، مدیر آموزش و پرورش شهرستان شهریار است؛ مدیری که شاید برخلاف برخی، به جای ایستادن در پشت میز و فاصله گرفتن از مردم و اهل قلم، میان آن‌ها قدم می‌زند، می‌بیند، می‌شنود و باور دارد که فرهنگ را باید از نزدیک لمس کرد.

روز گذشته در آیین رونمایی از آثار تازه‌ی نویسندگان انتشارات بین‌المللی حوزه مشق، حضور ایشان، نه به‌عنوان یک مدیر اداری، بلکه به‌عنوان یک دوستِ واقعی فرهنگ، برای من و همه‌ی نویسندگان حاضر، تجربه‌ای دلنشین و فراموش‌نشدنی بود.
در میان ده‌ها مسئول و مدیر، این‌گونه حضور از سرِ باور و احترام، نه از روی تشریفات، کم‌نظیر است.

آقای حبیبی در سخنان خود با نگاهی ژرف به اهمیت کتاب، قلم و آموزش، بار دیگر نشان دادند که هنوز هم می‌توان مدیرانی را یافت که «فرهنگ» را وظیفه نمی‌دانند، بلکه عشق می‌دانند. سخنان ایشان لبریز از احترام به اندیشه، ستایش از نویسندگان و تأکید بر تربیت نسلی اندیشمند بود؛ نسلی که بداند تفکر، مطالعه و نوشتن، زیباترین شکل خدمت به جامعه است.

من در طول سال‌ها فعالیت فرهنگی، با افراد زیادی در حوزه‌ی مدیریت فرهنگی، آموزشی و اجتماعی همکاری کرده‌ام. اما کمتر مدیری را دیده‌ام که همچون آقای حبیبی، تعهد، فروتنی، بصیرت فرهنگی و رفتار انسانی را در کنار هم داشته باشد.
در او، مدیریتی می‌بینم که از جنس «خدمت» است، نه «حاکمیت».
مدیری که می‌داند برای ساختن آینده، باید نخست چراغ اندیشه را در دل کودکان و نوجوانان روشن نگه داشت.

او اهل شعار نیست؛ عمل می‌کند.
به جای گفتن از حمایت فرهنگی، واقعاً حمایت می‌کند.
به جای تعریف از کتاب، کتاب را می‌خواند و نویسنده را می‌شناسد.
به جای دعوت نمایشی، در جمع مردم حاضر می‌شود و با تک‌تک اهالی قلم، صمیمانه دست می‌دهد.

حضور چنین مدیرانی در نظام آموزش و پرورش، نه‌تنها مایه امید فرهنگیان و هنرمندان، بلکه نشانه‌ای روشن از تداوم اصالت آموزش در این کشور است. ما امروز بیش از هر زمان دیگر به چنین مدیرانی نیاز داریم؛ مدیرانی که نگاه‌شان فراتر از اداره و آیین‌نامه است و رسالت‌شان بیدار کردن روح فرهنگ در جامعه است.

در روزگاری که بسیاری ترجیح می‌دهند با سکوت یا بی‌تفاوتی از کنار تلاش‌های فرهنگی بگذرند، او با حضور خود نشان داد که درکِ فرهنگ یعنی احترام به انسان، به اندیشه و به تلاش.
شاید حضورش تنها چند ساعت به طول انجامید، اما تأثیر آن، در دل همه‌ی نویسندگان حاضر، تا سال‌ها ماندگار خواهد بود.

از نگاه من، آقای حبیبی نه صرفاً یک مدیر آموزش و پرورش، بلکه چهره‌ای فرهنگی و متعهد است که می‌تواند الگوی بسیاری از مدیران در سراسر کشور باشد. او نشان داد که اگر مدیریت با اخلاق، انسانیت و ایمان همراه شود، دیگر نیازی به دستور و بخش‌نامه نیست؛ خودِ حضورش الهام‌بخش است.

به سهم خود، از این رفتار بزرگوارانه، نگاه روشن و حمایت فرهنگی ایشان سپاسگزارم.
و باور دارم که تاریخ فرهنگی شهرستان شهریار، نام او را به نیکی ثبت خواهد کرد؛ چون در زمانه‌ای که شاید برخی از مدیران، فرهنگ را در حاشیه می‌گذارند، او آن را در متن قرار داده است.

امروز، من به‌عنوان یک نویسنده، پژوهشگر و کارآفرین فرهنگی، از عمق دل خوشحالم که هنوز هم در این سرزمین، مدیرانی هستند که فرهنگ را می‌فهمند.
و هرگاه یاد آن روز بیفتد، لبخند خواهم زد؛ لبخندی از جنس امید، از جنس ایمان به اینکه هنوز هم در این خاک، ریشه‌های فرهنگ خشک نشده است.

با احترام و ارادت
دکتر فردین احمدی
نویسنده، پژوهشگر و مدیر مسئول انتشارات بین‌المللی حوزه مشق
شهر اندیشه – آبان ۱۴۰۴