دیروز، ملت ایران یکی از فرزندان هنرمند و دوست‌داشتنی خود، امید جهان (پسر مرحوم محمود جهان) را از دست داد. 

در این لحظاتِ اندوهبار، بر خود لازم می‌دانم خاطراتی از این هنرمند عزیز را بازگو کنم، در سال ۱۳۹۷، توفیق گفتگویی صمیمانه با ایشان را در سرعین داشتم او در این دیدار از دلتنگی عمیقی برای اجرای هنری در اصالتش، استان بوشهر، سخن گفت سال‌ها بود که آرزوی ایستادن روی صحنه برای هموطنان بوشهری‌اش را در سر می‌پروراند، اما متأسفانه به دلایلی، مجوز اجرایش صادر نمی‌شد این بی‌مهری‌ها باعث شده بود که آرزوهای بزرگ این هنرمند در دلش باقی بماند.

در آن زمان، با مسئولیتِ مدیریت «انجمن شعر و ادب و موسیقی نیایش» و در راستای حمایت از بیماران سرطانی و بهزیستی، چندین کنسرت تلفیقی و «جنگ شادی» برگذار کرده بودم با شنیدن این گلایهٔ بزرگ ایشان، قول دادم تا برای محقق کردن این آرزوی دیرینه‌اش، تمام تلاشم را به کار ببندم.

خوشبختانه، با همت بلند و همراهی ارزشمند دکتر حمیده ماحوزی (مدیرکل وقت فرهنگ و ارشاد اسلامی استان بوشهر) و علیرغم همهٔ دشواری‌ها و محدودیت‌های آن دورانِ سخت برای موسیقی توسط تندروهای آن دوران، این مجوز تاریخی در نهایت صادر شد. بدین ترتیب، در آذرماه ۹۷، آرزوی دیرینِ امید جهان محقق گردید این رویداد نه تنها شادی را برای دل‌های مردم شریف استان بوشهر به ارمغان آورد، بلکه نوازشی بود بر دل هنرمندی که سختْ عاشق دیار خود بود.

«جنگ شادی» امید جهان با همتِ عوامل خدوم و میزبانی ادارهٔ فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان تنگستان، در سالن فرهنگ و ارشاد شهر اهرم در کمال شکوه و با استقبال پرشور و چشمگیر مردم فرهنگ‌دوست آن سامان برگزار شد این رویداد به یاد ماندنی، گویی به تمامی هنرمندان شهرستان‌های دورافتاده یادآوری کرد که در خانه خودشان نیز می‌توانند صدای خود را به گوش همگان برسانند,

امروز که او را بدرود گفتیم، این خاطره، یادآوری است از عشق بی‌پایانش به هنر و مردمش و تلاشی جمعی برای به لبخند نشاندن چهرهٔ یک هنرمند

او نشان داد که حتی در سخت‌ترین شرایط، با همت و هم‌دلی می‌توان آرزوها را به حقیقت تبدیل کرد

دورانی تلخ را به خاطر بسپاریم که بی‌مهری‌ها و محدودیت‌های بی‌حساب، چنان داغی بر دل هنرمندان نهاد که بسیاری از آنان، زادگاه خود را بدرود گفتند و در غربت، نوای حسرت سر دادند* فراموش نکنیم که چه استعدادهای درخشان و چه آوازه‌هایی که در سکوتِ ناخواسته محو شدند یا جلای وطن کردند. این، نه تنها زیانی فرهنگی که زخمی بر پیکرهٔ هویت جمعی ماست.

روحش شاد و یادش ماندگار

بیاییم با ایجاد فضایی امن، پویا و همراه با امید، از هنرمندانمان پاسداری کنیم تا دیگر شاهد خاموشی هیچ ستاره‌ای در آسمان هنر ایران نباشیم