خبرنگاران استان ما، با وجود حضور خستگی ناپذیر در خط مقدم آگاهی بخشی، خود در محاصره معیشتی گرفتارند که هر روز، مرز بین تعهد و توان را تنگ تر میکند. هزینه های سرسام آور بیمه که سهمی از امنیت حداقلی را از این قشر گرفته، و دغدغه مسکن که به معضلی مزمن بدل شده، نه تنها انگیزه را میفرساید، بلکه استقلال معیشتی را به چالشی روزمره تبدیل کرده است.
و این همه ماجرا نیست؛ خبرنگار برای تهیه یک گزارش میدانی حرفه ای، ناچار است از جیب خود برای تأمین تجهیزات ضروری، هزینه های ایاب و ذهاب و خرید بسته های اینترنت پرحجم مایه بگذارد. هزینه ای که هیچ چتر حمایتی نه از سوی مدیران استانی و نه از سوی وزارت ارشاد، پوشش نمیدهد و عملاً تولید خبر باکیفیت را به کالایی لوکس و وابسته به توان مالی فردی تبدیل کرده است.
ما نمیگوییم که قدر نمیدانند؛ میگوییم که قدرشناسی صرف، با «لوح تقدیر» و مراسمات کلیشه ای به پایان نمیرسد. خبرنگار برای زیستن و زیستن برای خبرنگاری، جز با حمایت های عینی و ملموس میسر نیست. اینک که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و مدیران استانی، پرچمدار حمایت از اهالی رسانه اند، از ایشان انتظار میرود که پای فراتر از تشریفات بگذارند و با تدابیر فوری و کارشناسی، گره از مشکلات ریشه ای بگشایند؛ از تأمین مسکن مناسب و پوشش کامل بیمه ای تا ایجاد صندوق حمایت از هزینه های تولید گزارش و اصلاح ساختار دستمزدها.
تجلیل، شیرین است اما تلخی شبهای بی پناهی را از یاد نمیبرد. خبرنگاری که دغدغه اجاره خانه و کرایه ماشین و هزینه اینترنت دارد، نمیتواند آزادانه به دغدغه های جامعه بپردازد. روز خبرنگار، نه تنها روز قدردانی، بلکه روز وفای به عهدی است که مسئولان با این قشر بسته اند. امید که اینبار، دستاورد این روز، نه یک قاب عکس، که وعده عملی بهبود باشد؛ تا قلمی که روشنگر مسیر است، در مسیر خود، خاموش نشود.
نظرات
0